Portal dzień dobry Brodnica w celu świadczenia usług lepszej jakości wykorzystuje ciasteczka (ang. cookies).
Są one używane w celach reklamowych, statystycznych oraz w celu dostosowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika.

Szlaki turystyczne

Bachotek – jez. Strażym – jez. Kochanka – jez. Zbiczo -Jez. Ciche – Górale, ZB. żółte, 21,3 km

 

Szlak wiodący wzdłuż zach. odgałęzienia jezior odwadnianych przez Skarlankę, towarzyszący najpiękniejszym jeziorom Pojezierza Brodnickiego i przecinający duże kompleksy leśne. Na trasie rezerwat „Bachotek”.
Wędrówkę rozpoczynamy w Stanicy Wodnej PTTK w Bachotku, gdzie można skorzystać z noclegu, wyżywienia i sprzętu wodnego.
Od przystanku PKS, znajdującego się przy asfaltowej drodze na pn. skraju terenów Stanicy, idziemy za zn. żółtymi ścieżką w prawo skos, wzdłuż ogrodzenia i nad jez. Bachotek skręcamy w prawo. Nad brzegiem rośnie olszyna (olcha czarna i szara), po prawej młody bór sosnowy z domieszką brzozy. Docieramy do żużlowej drogi; tu spotykamy zielony szlak. Idziemy dalej w lewo za zn. żółtymi i zielonymi. Przechodzimy przez most na Skarlance, a za nim do pomnika upamiętniającego ofiary II wojny światowej (1,0 km). Zielony szlak prowadzi w lewo w kierunku Tamy Brodzkiej, my udajemy się za zn. żółtymi w prawo, w żużlową drogę i po niespełna 100 m schodzimy z niej ścieżką w prawo. Zarośnięta trawą dróżka jest ledwo widoczna, ale po kilkudziesięciu metrach staje się wyraźniejsza i prowadzi w ” tunelu „, krzewów, głównie leszczyny. Po prawej stronie teren podmokły, za nim płynąca Skarlanka, po lewej gęsty zagajnik. Gałęzie krzewów zwisają nisko, niekiedy trzeba je odgarniać rękoma. Po kilkuset metrach od zejścia z głównej drogi, teren zaczyna się wznosić. Wchodzimy do boru wysokopiennego z dużym udziałem leszczyny w podszycie. Na rozwidleniu ścieżek skręcamy w prawo i dochodzimy do rozlewisk Skarlanki. Za nimi półwysep z wczesnośredniowiecznymi grodziskami, porośnięty borem sosnowym. Pomiędzy półwyspem a Skarlanką rozpościera się, widoczne z trasy, rozległe torfowisko z szuwarem turzycowym, mannowym i rzadko spotykanym szuwarem kłociowym. Jest to fragment rez. „Bachotek”.
W miejscu, w którym kończy się piękny starodrzew sosnowy z udziałem dębów i brzóz, ścieżka biegnie w lewo pod górę, a my idziemy lekko w prawo przez młody bór sosnowy z domieszką grabów. Przy malowniczej polance dogodne dojście do wody. Dalej przejście jest częściowo zatorfione lub zarastające i niekiedy trudne do przebycia. Nad wodą rosną wysokie olchy, a z lewej bór sosnowy. Mijamy myśliwską ambonę, a za rozwidleniem ścieżek idziemy prosto, wśród gęstych krzewów malin i jeżyn, dochodząc do jez. Strażym. Na wysokości końca półwyspu wcinającego się w jezioro spotykamy okazy dzikiego chmielu. Omijamy zarośniętą zatoczkę i dalej wzdłuż brzegu dochodzimy do dużej, nadwodnej polany, dawnej bindugi, gdzie przygotowywano kiedyś tratwy do spławiania (3,3 km). Było to miejsce tradycyjnych obozowisk harcerskich, ale ze względu na zwiększoną ochronę tej części Parku, miejsce to wyłączono z turystycznego biwakowania. Przy polanie wąski dostęp do wody i prowizoryczna kładka. Na przeciwległym brzegu jeziora, przy młynie i tartaku w Grzmięcej, ujście Skarlanki.
Po przecięciu polany idziemy szeroką, wygodną, nadbrzeżną dróżką, przy której rosną okazałe brzozy i dęby. Dalej, po lewej bór sosnowy. Po chwili kończy się starodrzew i zaczyna młodnik. Dróżka wiedzie w zielonym „tunelu” krzewów i młodych dębów. Omijamy zarastającą zatokę jez. Strażym i wzdłuż kanału łączącego jez. Zbiczno z jez. Strażym dochodzimy do asfaltowej szosy Zbiczno – Pokrzydowo. Kierujemy się w prawo i przechodzimy przez mostek na kanale (4,2 km). Za mostem skręcamy w lewo, w kierunku ośrodka turystyczno-wypoczynkowego „Helioturu” w Zbicznie, w którym można skorzystać z noclegu oraz wyżywienia. Przy bramie ośrodka szlak odchodzi w prawo i wydeptaną w lesie wąską ścieżką wiedzie nad malowniczym, niewielkim jez. Kochanka. Na mszarze torfowiskowym można tu spotkać owadożerną rosiczkę okrągłolistną (chron.). W wysokopiennym borze sosnowym rosną dość liczne dęby, a w runie występują duże płaty borówki brusznicy i borówki czernicy.
Dochodzimy do drogi polnej. Skręcamy w lewo w piaszczystą drogę prowadzącą przez sosnowy zagajnik. W miejscu, gdzie teren zaczyna się wznosić idziemy w lewo mało widoczną i słabo oznakowaną ścieżką. Szlak znowu biegnie nad jez. Kochanka, początkowo w młodym lesie sosnowym z domieszką dębu, brzozy i świerka. Dalej zaczyna się widny bór wysokopienny z podszytem dębu, brzozy i jałowca. W pn., zarośniętej części jeziora rośnie lasek brzozowy, częściowo obumierający, sterczą tu liczne kikuty martwych drzewek. Szlak okrąża ten podmokły teren i biegnie pod górę wzdłuż ogrodzenia ośrodka wypoczynkowego PT ,.Heliotur”, przecina drogę i omijając bramę oddala się stopniowo od ogrodzenia. Przechodzimy przez niewielkie obniżenie, mając po lewej stronie zarośniętą część jez. Zbiczno. Dróżka prowadzi w pięknym, cienistym starodrzewie z bogatym podszytem. Po przecięciu obniżenia droga biegnie kilkudziesięciometrowej szerokości „półką”, wykształconą w zboczu otaczającym rynnę jeziorną, przez bór świeży o rzadkim podszycie, wyścielony bujnymi trawami, jeżynami i malinami.
Po ok. 600 m kończy się zarośnięta zatoka jez. Zbiczno. Z lewej strony roztacza się widok na jego taflę, przeciwległe wysokie brzegi oraz pojedyncze zabudowania wsi Zbiczno. Na rozwidleniu dróg skręcamy ukośnie w prawo, pod górę. Droga biegnie na pewnym odcinku krawędzią zbocza, a następnie opada w dół. Po lewej dąb – pomnik przyrody, a po prawej, powyżej krawędzi zbocza, domki campingowe. Dochodzimy do ośrodka wypoczynkowo-wczasowego Kombinatu Budowlanego z Torunia. Mijamy piaszczystą plażę zabezpieczoną żelbetonowym – oporowym, zakrytym drewnianą palisadą. Przy plaży pomosty kąpielowe i żeglarskie. Dalej szlak przechodzi obok jadłodajni i skręca w lewo w betonową drogę wiodącą w szpalerze wspaniałych lip i klonów, które przewiduje się objąć ochroną rezerwatową. Po lewej mijamy domki campingowe, a po prawej leśniczówkę Rytebłota. Nawierzchnia drogi przechodzi w brukowaną, a następnie tłuczniową. Przecinamy niewielki strumyk odwadniający kompleks łąk za leśniczówką. Z lewej widok na jez. Zbiczno i małą wyspę. Idziemy teraz pięknym, wysokopiennym lasem z dużym udziałem dębów. Mijamy położone nad jeziorem ogólnodostępne pole namiotowe. Drogą, ponownie brukowaną, dochodzimy do asfaltowej szosy Brodnica-Ciche. Skręcamy w lewo i przechodzimy przez most nad kanałem łączącym Jez. Ciche z jez. Zbiczno (8,2 km).
Od tego miejsca szlak nie jest wyraźnie oznakowany. Idąc szosą mijamy przyst. PKS Rytebłota oraz ładnie wkomponowany w krajobraz parking. W odległości ok. 500 m od mostku szlak skręca w dróżkę odchodzącą ukośnie w prawo. Zaraz za mostkiem można skręcić w prawo, w nieoznakowaną ścieżkę, wiodącą wzdłuż kanału w starodrzewie sosnowo-świerkowym z podszytem z leszczyny i kruszyny. Dochodzimy nią do małego jez. Tomaszek (Karaś). Przed nim, nad kanałem rośnie potężny dąb. Idziemy dalej wzdłuż jeziorka, otoczonego trudno dostępnym, podmokłym terenem. Po lewej bór sosnowy z podszytem świerku, dzikiego bzu koralowego i jarzębiny. W runie borówka, konwalijka dwulistna, paproć orlica pospolita i mchy. Przechodzimy przez gęsty młodnik z udziałem grabu oraz świerka i wchodzimy ponownie do sosnowego boru wysokopiennego, z grupami dębów nad jeziorkiem.
Ścieżka prowadzi do szosy, którą skręcamy w prawo, by po kilkudziesięciu metrach, w pobliżu pomnikowego dębu rosnącego po lewej stronie, ponownie zagłębić się w las, wspomnianą już dróżką, biegnącą w prawo w skos, którą prowadzi szlak żółty. Wiedzie ona młodym, zacienionym lasem na żyznym siedlisku grądowym. Z prawej strony widoczna tafla jez. Tomaszek.
Po ok. 300 m mijamy drogę, dochodzącą z lewej strony i podążamy dalej prosto, wysokim, bardziej prześwietlonym lasem z dębem czerwonym (po lewej stronie drogi) i okazami buków. W runie występują m. in.: jastrzębce (żółte koszyczki) i trędownik bulwiasty o nieprzyjemnej woni. Po prawej stronie drogi pozostawiamy duże skupisko okazałych buków i po przejściu ok. 800 m od szosy, dochodzimy do niewielkiego oczka wodnego i rosnącego za nim pięknego dębu. Ładne miejsce widokowe. Stąd w prawo prowadzi dróżka nad Jez. Ciche, my idziemy prosto za m. żółtymi, drogą brukowaną, przez młody las sosnowy. Przechodzimy pod linią elektryczną i podchodzimy pod górę. Przy dróżce w lewo bruk się kończy, a po kilkuset metrach osiągamy rozwidlenie dróg. Szlak wiedzie prosto, lekko opadając. Na następnym skrzyżowaniu skręcamy w lewo. Po ok. 100 m mijamy z lewej podmokłe obniżenie. Idziemy przez piękny bór sosnowy z bogatą roślinnością zielną, wśród której występują: paproć orlica, trawy (trzcinnik leśny i piaskowy), maliny, konwalia majowa, siódmaczek leśny, tomka wonna oraz borówki, Z lewej strony zarastające jeziorko i 2 dróżki. Z prawej strony drogi zaczyna się młodnik. Przechodzimy prosto przez skrzyżowanie, mając po lewej stronie uboższy już na tym odcinku bór sosnowy, a po prawej młodnik. W miejscu gdzie młodnik się kończy, w odległości kilkunastu metrów zaczyna się strome zbocze, do którego dochodzą wody Jez. Cichego, pozbawionego na tym odcinku roślinności przybrzeżnej.
Dróżka wiedzie sandrową „półką” szerokości kilku metrów. Po lewej zbocze wznosi się, po prawej opada. W pobliżu rośnie dużo malin. Stopniowo „półka” poszerza się, a zbocza obniżają. Przechodzimy przez strumyk, płynący w przecinającym brzegi jeziora wąwozie, za którym las staje się bardziej wilgotny. Spotykamy więcej buków i grabów. Wzdłuż drogi występują również modrzewie, na których trafia się dziki chmiel. Przechodzimy przez następny strumyk z przepustem betonowym i dalej idziemy w borze sosnowym z podszytem grabu. Po prawej, na Jez. Cichym malownicza wysepka zwana Kępą. Wchodzimy w młodszy las (drągowina sosnowa) z dębami czerwonymi przy drodze, a następnie mijamy długi odcinek zachowanego tu ze względów krajobrazowych i wodochronnych nadbrzeżnego starodrzewu sosnowego. W borze wawrzynek wilczełyko (chron.). W miejscu, w którym droga zaczyna oddalać się od jeziorka, wchodzimy w młodnik. Za nim skrzyżowanie dróg (13,3 km). Szlak skręca w lewo.
Po prawej, w odległości niespełna 100 m, nad pn.-zach. krańcem Jez. Cichego, znajduje się duża polana. Na jej brzegu wąskie pomosty (częściowo zniszczone). Miejsce nadaje się do kąpieli. Zach. strona jeziora ma na prawie całej długości klifowe brzegi, gdzie woda dochodzi bezpośrednio do stromego zbocza, więc brak jest roślinności szuwarowej. W części pn., gdzie brzegi są łagodniejsze, rośnie dość bujna roślinność. Jej występowanie możemy zaobserwować w sąsiedztwie polany. Bezpośrednio nad wodą widać olszę czarną i wierzbę szarą. Dalej od brzegu występują: szczaw lancetowaty, pałka szerokolistna, oczeret jeziorny i grążele.
Od skrzyżowania szlak prowadzi lekko pod górę przez piękny starodrzew sosnowy z udziałem buka i dębu. Po dojściu do następnej drogi skręcamy w lewo, a przez kolejne skrzyżowanie idziemy prosto. Po prawej mamy cienisty bór sosnowo-dębowy, po lewej bardziej widny sosnowo-brzozowy, z runem trawiastym. Nad nami linia elektryczna. Na rozwidleniu kierujemy się w prawo, drogą bardziej wyjeżdżoną. Otacza nas bór sosnowy z podszytem dębu i świerka. Po lewej stronię drogi mijamy 2 dęby zbliżone wiekiem, lecz o różnych kształtach: rozłożysty i piramidalny, rosnące prawdopodobnie w różnych warunkach.
Dochodzimy do skrzyżowania ze szlakiem niebieskim (15,0 km). Szlak żółty prowadzi prosto brukowaną drogą, która następnie łukiem opada. Na rozwidleniu skręcamy w prawo, w drogę na grobli, przecinającej torfowisko zarośnięte łozą, wierzbą czarniawą i olszyną. Przechodzimy przez mostek na Strudze Brodnickiej, łączącej tym odcinku jez. Mieliwo – po prawej i jez. Sosno – po lewej. Droga prowadzi pod górę i wiedzie młodym lasem sosnowym przez wzniesienie (rygiel) oddzielające oba jeziora. W jez. Mieliwo, występuje jezierza morska – rzadko w Polsce spotykana roślina wodna. Przechodzimy przez kolejne obniżenie pomiędzy jeziorami. Z prawej strony mijamy drogę (16,0 km), prowadzącą wzdłuż zach. brzegu jez. Mieliwo, do rezerwatu o tej samej nazwie, położonego w odległości ok. 3 km od drogi brukowanej. Idziemy dalej prosto zagłębiając się w wysokopienny bór sosnowy z bogatym runem (borówka czernica).
W odległości ok. 1,6 km od drogi wiodącej do rez. „Mieliwo”, a 17,6 km od początku trasy, możemy zejść ze szlaku i obejrzeć malownicze jeziorka śródleśne. Idąc w lewo leśną dróżką. po ok. 250 m dochodzimy do drogi kołowej i skręcamy w nią w lewo. Po kilkudziesięciu metrach kierujemy się w drogę w prawo, z której schodzimy w pierwszą dróżkę ponownie w prawo nad Jez. Leśne Małe (Małe Smolno). Jeziorko jest płytkie, zarastające, z szerokim pasem trzcin rosnących również na wysepkach w towarzystwie krzewów wierzby. Przy brzegu pas turzyc i krzewiastych wierzb, Dalej dróżką, którą przyszliśmy, oddalamy się od jeziorka. Na skrzyżowaniu skręcamy w prawo na wilgotną ścieżkę wzdłuż pn. brzegu Jez. Leśnego Dużego (Duże Smolno). Na jeziorze wysepki porośnięte trzciną, wierzbą i niekiedy brzózkami. Wzdłuż podmokłego brzegu z krzewami wierzb, spotkać można mnóstwo żab o jaskrawo zielonym ubarwieniu. Po dojściu do drogi skręcamy w prawo. Przechodzimy przez mały strumyk wpadający do Jez. Leśnego Małego i idąc pod górę docieramy do następnej drogi, którą kierujemy się w prawo. Po kilkudziesięciu metrach osiągamy wspomniana wyżej drogę kołową i skręcamy w lewo. Po ok. 300 m znajdujemy się ponownie na szlaku żółtym, wiodącym brukowaną drogą.
Po obu stronach bór sosnowo-dębowy. Po prawej stronie mijamy ogrodzoną szkółkę leśną i w odległości ok. 1,3 km od ponownego wejścia na szlak dochodzimy do skraju lasu (19,7 km), a zarazem do granicy Brodnickiego Parku Krajobrazowego (tablica informacyjna). Szlak prowadzi dalej asfaltową drogą. W odległości 50 m od lasu, po lewej stronie szosy, 2 jawory oraz zabytkowa aleja z lipami i grabami. Przy zagrodzie skupisko ogromnych lip i 2 duże dęby. Wracamy na szlak i szosą kierujemy się do wsi Górale. Po przejściu 1 km szlak skręca w prawo w kierunku Jez. Głowińskiego i dalej do wsi Ostrowite. Idziemy jeszcze ok. 600 m prosto i wędrówkę kończymy przy przyst. PKS w Góralach (21,3 km). We wsi znajduje się zabytkowy kościół drewniany z I poł. XVIII w. i 2 zabytkowe chaty drewniane z przeł. XVIII i XIX w. oraz z końca XIX w.

 

źródło: „Brodnicki Park Krajobrazowy”, Stefan Iwicki, Andrzej Zielski, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1990

 


Ładnówko – jez. Wielkie Partęczyny – jez. Robotno – jez. Kurzyny – jez. Strażym – Bachotek, zn. zielone, żółte, bez znaków, 19,3 km

 

Szlak wiedzie wzdłuż wsch. odgałęzienia jezior odwadnianych przez Skarlankę,
bardzo malowniczy, towarzyszący atrakcyjnemu szlakowi kajakowemu, przebiegający w pobliżu największych ośrodków wypoczynkowych Pojezierza Brodnickiego. Na trasie rezerwaty przyrody: „Okonek”, „Stręszek”, „Bachotek” oraz siedziba Dyrekcji Brodnickiego Parku Krajobrazowego w Grzmięcej
Szlak zielony rozpoczyna się w miejscowości Łąkorz, lecz dla skrócenia trasy, a zarazem „zmieszczenia” jej w granicach Brodnickiego Parku Krajobrazowego, proponuje się rozpocząć wędrówkę w miejscowości Ładnówko, położonej na pn. od wsi Ciche.
Od przyst. PKS zlokalizowanego w sąsiedztwie sklepu spożywczego idziemy szosą bez znaków w stronę Łąkorka i po ok. 100 m, za ostatnią zagrodą skręcamy w prawo, w drogę polną. Po lewej, w dole, widzimy malownicze oczko polodowcowe. Po kilkudziesięciu metrach wchodzimy do lasu. Początkowo jest to młodnik z różnogatunkowymi drzewami i krzewami, rosnącymi przy drodze, a dalej las starszy, różnogatunkowy z udziałem sosny, dębu, brzozy i grabu. Idziemy ciągle prosto, w kierunku pn. i po ok. 800 m od szosy, za grupą okazałych świerków, przecinamy skrzyżowanie dróg. Po lewej mijamy polanę, na której znajduje się leśniczówka Grabiny, a przy niej zaśmiecające krajobraz 2 stare autobusy. Za polaną widać taflę jez. Łąkorz, zwanego też Łąkorkiem. Po prawej las wysokopienny z dużym udziałem dębu. Po lewej stronie w starodrzewie sosnowym znajduje się niewielki ośrodek wypoczynkowy Spółdzielni Pracy” Transportowiec” w Toruniu, przy nim dogodne miejsca do kąpieli (1,2 km).
Idziemy dalej prosto, drogą która na tym odcinku może być podmokła i dość trudna do przebycia w okresie deszczów. Po prawej wysokie zbocze pagórka czołowomorenowego. Dochodzimy do rozwidlenia dróg i kierujemy się w lewo, wzdłuż pasa wysokich sosen okalających jezioro. Oddalamy się teraz od jeziora w kierunku wsch. i dochodzimy do szlaku zielonego (2,0 km), który w odległości ok. 200 m od tego miejsca przeciął kanał łączący jez. Łąkorz i jez. Wielkie Partęczyny.
Idziemy za zn. zielonymi w prawo lekko pod górę. Po obu stronach drągowina. Po niespełna 200 m szlak skręca w lewo. Po lewej stronie młodnik, dalej droga wiedzie przez starodrzew sosnowy, z domieszką innych gatunków drzew. Z prawej strony mijamy podmokłe, lecz malownicze obniżenie, za którym skręcamy w prawo. Las jest tu cienisty, sosnowy z domieszką świerku i gatunków liściastych. Z lewej kolejne, podmokłe obniżenia porośnięte brzózkami. Za drugim obniżeniem droga rozwidla się – my idziemy prosto. Dróżką w lewo można dojść, po ok. 150 m do jez. Wielkie Partęczyny.
Po kilkudziesięciu metrach na kolejnym rozwidleniu dróg skręcamy w lewo. W dalszym ciągu las jest cienisty, różnogatunkowy, z coraz większym udziałem wspaniałych okazów buka. Po ok. 400 m docieramy na płaskie wyniesienie, na którym już zdecydowanie dominuje buk. Po ok. 200 m droga zaczyna opadać, a w buczynie pojawia się coraz więcej sosen. Z lewej strony prześwituje tafla jez. Wielkie Partęczyny. Skręcamy w prawo, mając po prawej stronie zbocze, porośnięte wysokopiennym lasem sosnowym z domieszką grabu i dębu, a po lewej podmokłe obniżenie. Po 150 m kierujemy się w lewo, na dróżkę wiodącą niewysoką groblą i dochodzimy do kanału łączącego jeziora: Małe i Wielkie Partęczyny (4,0).
Mimo, że woda nie jest głęboka, przeprawa należy do dosyć trudnych, gdyż nie ma mostka, a jedynie kamienie i kłody. Na mulistym dnie rośnie kępkami kolczasta jezierza morska, roślina niezbyt często spotykana w naszych wodach, a w Brodnickim Parku Krajobrazowym dość liczna jedynie w jeziorach: Małe Partęczyny, Mieliwo i Sosno. Po kilkudziesięciu metrach szlak skręca w lewo. Chcąc zobaczyć malownicze jez. Male Partęczyny, można zboczyć ze szlaku ok. 200 m w prawo. Idziemy dalej dróżką przez różnogatunkowy starodrzew wzdłuż podmokłego obniżenia z lewej. Po kilkuset metrach docieramy do ośrodków wypoczynkowych w Partęczynach nad jez. Wielkie Partęczyny. Na wysokiej bindudze plaża, a przy niej pomost i kąpielisko. Szlak wiedzie drogą wzdłuż
ośrodka, dalej wąską ścieżką wiodącą przez drągowinę i młodnik, a następnie nadbrzeżną dróżką, wzdłuż której z lewej strony ciągnie się podmokły ols, z pojedynczymi dużymi drzewami różnych gatunków przy drodze, a po prawej dość strome zbocze. Gdy ścieżka rozwidla się, kierujemy się dołem w lewo. Wokół piękny starodrzew sosnowy z domieszką buka. Po przejściu ok. l km podchodzimy nieco pod górę i docieramy do skrzyżowania dróg.
Idziemy w lewo drogą kołową, przez podmokłe obniżenie porośnięte lasem brzozowym. Po przejściu ok. 300 m rozwidlenie 3 dróg; skręcamy w prawo. Po lewej strome zbocze, po prawej obniżenie porośnięte lasem brzozowym. Droga skręca w lewo i wznosi się lekko pod górę. Po kilkudziesięciu metrach ukazuje się nam jez. Okonek, stanowiące wraz z najbliższym otoczeniem rezerwat torfowiskowy o tej samej nazwie. Po wsch. i zach. jego stronie biegną malownicze dróżki dochodzące do szosy Ciche -Tereszewo. Szlak wiedzie wsch. brzegiem jeziorka, wzdłuż wspaniałego starodrzewu sosnowego rosnącego na siedlisku boru świeżego. Po prawej stronie dróżki oglądamy rez. „Okonek”, z pływającymi na wodzie wysepkami porośniętymi drzewami.
Dochodzimy do szosy (7,4 km) i skręcamy w prawo w kierunku wsi Ciche. W lewo, w odległości 300 m, most nad Skarlanką, na którą „nanizane są” najpiękniejsze jeziora Pojezierza Brodnickiego. Przy tablicy „Rezerwat Przyrody” szlak skręca w lewo, w leśną dróżkę, wiodącą w wysokopiennym lesie sosnowym w bogatym podszytem. Mijamy podmokłe obniżenia, najpierw po prawej, a następnie po lewej stronie. Droga staje się piaszczysta i w otoczeniu okazałych świerków wznosi się pod górę. Po prawej stronie, w odległości ok. l50 m znajduje się, podobny do wcześniej oglądanego, rez. torfowiskowy „Stręszek”. Idziemy prosto aż do płaskiego wyniesienia, na skrzyżowaniu dróg, gdzie po przejściu kilkudziesięciu metrów w lewo, rozciąga się wspaniały widok na lasy i rozlewisko łączące jez. Robotno z jez. Dębno.
Szlak prowadzi dalej prosto, następnie skręca w lewo. Droga opada teraz lekko, obok zagłębień wytopiskowych. Jest to tzw. dziurawy sandr. Po ok. 400 m docieramy do harcerskiego pola namiotowego nad jez. Robotno. Zajmuje ono piękną polanę na półwyspie, z dogodnym do kąpieli brzegiem (8,9 km).
Skręcamy w prawo i nadbrzeżną alejką dochodzimy do następnej polany. W sąsiedztwie ścieżki teren zdewastowany – zniszczona murawa i odsłonięte korzenie drzew. Za kolejnym polem biwakowym ZHP oddalamy się od jeziora, obchodząc teren trudno dostępny i podmokły. Skręcamy w prawo, mając po prawej stronie bór wysokopienny, a po lewej drągowinę sosny z domieszką modrzewia. Dochodząc do drogi kołowej, kierujemy się w lewo i wkrótce przecinamy niewielki strumyk.
Droga wznosi się teraz i dochodzi do innej, którą skręcamy w lewo. Szlak wiedzie wzdłuż podmokłego obniżenia porośniętego olszyną. Mijamy z lewej gospodarstwo rybackie, idąc łagodnie pod górę. W borze sosnowym dużo malin i jeżyn. Na wzniesieniu szlak prowadzi w lewo, w ścieżkę. Ścinamy zakręt drogi i dochodzimy do niej po ok. 100 m. Przechodzimy malowniczy most na Skarlance (11,2 km) i kierujemy się prosto, oddalając się po ok. 200 m od jez. Robotno. Po następnych 200 m na rozwidleniu dróg udajemy się w prawo, mając po lewej stronie podmokłe zagłębienie porośnięte zagajnikiem brzozowym, a po prawej gęsty zagajnik sosnowy. Za następnym rozwidleniem dróg znowu kolejne obniżenie, tym razem z prawej strony. Schodzimy z drogi kołowej w prawo w dróżkę wiodącą przez bór wilgotny z udziałem sosny, olchy i brzozy. Po ok. 200 m dochodzimy do następnej dróżki, która prowadzi lekko pod górę w szpalerze brzóz. Kierując się z niej w prawo, docieramy do głównego traktu leśnego (droga ubita, wzmocniona żwirem), wiodącego od szosy Ciche – Tereszewo do szosy Zbiczno – Pokrzydowo (12,4 km).
Skręcamy w prawo i przecinamy niewielki, lecz wartki strumień.. Z prawej strony znajduje się jez. Kurzyny i otaczające go łąki, z rosnącymi na nich roślinami charakterystycznymi dla miejsc podmokłych, jak: ostrożeń warzywny, turzyce i czerwono kwitnące storczyki oraz podmokłe lasy. Niekiedy, gdy trakt zbliża się do jeziora (a właściwie płytkiego rozlewiska), widać jego taflę. Po ok. 700 m droga wznosi się na wyższy teren sandrowy, na którym występują dość liczne wytopiska. Jedno z takich podmokłych, zatorfionych obniżeń widać po prawej stronie. Po przejściu dalszych 400 m teren obniża się, po prawej szeroki pas trzcin i dalej tafla jez. Kurzyny.
Droga ponownie wiedzie pod górę w zielonym „tunelu” przydrożnych drzew liściastych z dużym udziałem grabu, a następnie opada do nowego, betonowego mostu na Skarlance (14,4 km); rzeka ma na tym odcinku charakter rozlewiska i prawie nie płynie (efekt jej podpiętrzenia w miejscowości Grzmięca). Po lewej stronie mostku malownicza brzoza, pochylona nieomal równolegle do lustra wody, nad całą prawie szerokością rzeki.
Idziemy prosto drogą bitą. W miejscu, gdzie skręca ona lekko w lewo, szlak ją opuszcza i prowadzi dalej polną drogą. Po lewej stronie piękny starodrzew z krzewami leszczyny. Dochodzimy do szosy Zbiczno – Pokrzydowo i skręcamy w nią w lewo w kierunku wsi Grzmięca. Po prawej widać jez. Strażym, a nad nim ciekawie zagospodarowane pole biwakowe. Za polem mijamy dwa pomnikowe dęby „Adam i Ewa”; z jednego z nich pozostał już niestety tylko pień. Po raz kolejny przekraczamy Skarlankę (15,4 km), która w odległości kilkudziesięciu metrów od mostu została podpiętrzona na wysokość 6 m. Przy spiętrzeniu tartak, nieczynny młyn i wylęgarnia ryb Państwowego Gospodarstwa Rybackiego Łysomice – Zakład Grzmięca. Na terenie tego zakładu mieści się obecnie Dyrekcja Brodnickiego Parku Krajobrazowego. Nowa siedziba administracji Parku powstaje po prawej stronie szosy, nad jez. Strażym.
Przy budynkach Gospodarstwa Rybackiego szlak opuszcza szosę i wąską drogą asfaltową wiedzie w prawo, w stronę ośrodka wypoczynkowego „Towimoru”. Wzdłuż drogi zagajniki, kępy drzew i na krótkim odcinku przydrożne lipy. Mijamy ośrodek zlokalizowany na tarasowo uformowanym zboczu. Po prawej schody prowadzące na plażę i kąpielisko z basenem pływającym. Asfaltowa droga kończy się za ogrodzeniem ośrodka i zaczyna się biegnąca w niewielkim wąwozie droga gruntowa, która początkowo prowadzi w dół, a następnie wznosi się. Gęste krzewy leszczyn i innych krzewów po obu stronach przechodzą w młody las sosnowy.
W miejscu, gdzie parów kończy się (lecz nie wzniesienie), szlak skręca w prawo na dość szeroką i wygodną ścieżkę wciętą w wysoki i stromy brzeg jez. Strażym. Rozpoczyna się jeden z najpiękniejszych odcinków szlaku. Teren to wznosi się, to opada. Powyżej, po lewej stronie zbocze porośnięte jest młodym lasem sosnowym z licznymi brzózkami, poniżej, po prawej liczne młode dęby. Po kilkuset metrach zaczyna się wspaniały starodrzew sosnowy z bogatym podszytem, w którym dominują dęby. Na dole, po prawej dostępne miejsce do wody (piaszczyste dno). Wkrótce mijamy po lewej stronie małą kotlinkę, dróżka pnie się w górę, a my skręcamy w wąską ścieżkę w prawo, w dół.
Dochodzimy do polany położonej przy pd. – wsch. krańcu jez. Strażym (17,3 km). Jego dno jest tu płytkie i piaszczyste; z wody sterczą resztki metalowego pomostu. Jest to miejsce obozowisk harcerskich, niestety na skutek długoletniego użytkowania, naturalne środowisko przyrodnicze zostało zniszczone. Fragmenty zbocza pozbawione są roślinności niskiej, a korzenie drzew odsłonięte.
Szlak przecina polanę i wiedzie trawiastą ścieżką. Po prawej ciągną się mokradła, częściowo zadrzewione, a po lewej starodrzew ze wspaniałymi okazami sosny i bogatym różnorodnym podszytem. Po ok. 300 m dochodzimy do jez. Skrzynka, a następnie dużej polany, w przeszłości miejsca obozowisk harcerskich, a także tradycyjnych zabaw ludowych i festynów urządzanych przez mieszkańców pobliskiego Pokrzydowa.
Pozostawiamy polanę po prawej stronie i idziemy wąską, niewygodną ścieżką wzdłuż ogrodzonej łąki, skrajem wysokopiennego boru sosnowego. Rosną tu okazałe świerki i brzozy. Na końcu łąki szlak przecina drogę, biegnąc w dół, wzdłuż podmokłych obniżeń porośniętych brzozami. Ścieżka jest tu szeroka i wygodna, a przy niej wznoszą się wspaniałe okazy świerków. Już po kilkudziesięciu metrach na rozwidleniu skręcamy w lewo i idziemy przez mały pagórek, a następnie znowu dołem wzdłuż podmokłych obniżeń, porośniętych różnogatunkowymi drzewami z prawej oraz boru sosnowego z gęstym, krzewiastym podszytem z lewej strony.
Podmokłe obniżenia łączą się z pobliskim rez. torfowiskowo-leśnym „Bachotek”. Gdy dochodzimy do starodrzewu sosnowo-brzozowego, ścieżka na krótkim odcinku staje się coraz bardziej podmokła i wąska. Po chwili wśród malin i jeżyn osiągamy żużlową drogę (18,6 km). Przecinamy ją opuszczając szlak zielony, który skręca w prawo i szlakiem żółtym kierujemy się prosto w stronę Stanicy Wodnej PTTK w Bachotku.
Do Stanicy, w której skorzystać można z noclegu, wyżywienia, sprzętu wodnego, ok. 700 m. Stąd także autobusy PKS.

 

źródło: „Brodnicki Park Krajobrazowy”, Stefan Iwicki, Andrzej Zielski, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1990

 


Leśniczówka Rosochy – wokół jez. Mieliwo – leśniczówka Rosochy, zn niebieskie, żółte, bez znaków, zn. niebieskie, 8,8 km

 

Szlak prowadzi wokół jez. Mieliwo, przez zalesiony, bardzo atrakcyjny przyrodniczo fragment Brodnickiego Parku Krajobrazowego. Na trasie rez. „Mieliwo”.
Od leśniczówki Rosochy idziemy za zn. niebieskimi w kierunku wsch., tłuczniową drogą. Po ok. 300 m skręcamy w prawo, dróżkę wiodącą skrajem lasu. Kwitną tu: w czerwcu piękna lilia złotogłów (chron.), w pełni lata, na bardziej suchych stanowiskach żółto naparstnica zwyczajna (chron.), karminowo goździk, kartuzek i bodziszek czerwony oraz żółtozielona, okazała pluskwica europejska (chron.). Dochodzimy do jednej z zatok jez. Mieliwo, w której występują m. in.: rdestnice i wywłócznik, tworząc tzw. łąki podwodne.
Dróżka wiedzie nad jeziorem, w bogatym borze mieszanym z dominacją sosny, ale także dużym udziałem dębu. Po pewnym czasie towarzyszące nam jez. Mieliwo przechodzi w długą i wąską zatokę, w której na płytkim i mulistym dnie rośnie rzadko spotykana jezierza morska. Po obejściu pd. – wsch. krańca zatoki, idziemy dalej szlakiem niebieskim w kierunku pd., w odległości kilkuset metrów od jeziora. W dalszym ciągu trasa wiedzie przez bór mieszany, w którym występują chronione: naparstnice, pluskwice i lilia złotogłów. Po ok. 3,7 km od leśniczówki Rosochy dochodzimy do drogi, którą biegnie szlak żółty.
Dalej kierujemy się za zn. żółtymi (trasa 1). Po przejściu ok. l km (4,7 km) skręcamy w drogę odchodzącą w prawo, w kierunku pn., wzdłuż zach. brzegu jez. Mieliwo. Po prawej stronie torfowisko, po lewej bór mieszany. Na torfowisku rośnie olsza czarna i kruszyna. a w runie leśnym występują: dzwonek brzoskwiniolistny, marzanka wonna, żankiel i trzcinnik. Droga wiedzie dalej wzdłuż stromej skarpy nad jeziorem. Po ok. 3,0 km (8,0 km trasy) docieramy do położonego po prawej stronie drogi rez. leśnego „Mieliwo”.
Po zwiedzeniu rezerwatu idziemy dalej w kierunku pn. do szlaku niebieskiego, którym w prawo dochodzimy do leśniczówki Rosochy (8,8 km).

 

źródło: „Brodnicki Park Krajobrazowy”, Stefan Iwicki, Andrzej Zielski, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1990

 


Tama Brodzka – jez. Bachotek – jez. Strażym – jez. Zbiczno – Jez. Ciche, 16,2 km

 

Jest to szlak wiodący przez najpiękniejsze i najbardziej znane jeziora Pojezierza Brodnickiego. Z uwagi na znaczenie połączeń wodnych, jakie stwarza uchodząca do Drwęcy Skarlanka, do opisu włączono też część szlaku położoną poza Parkiem.
Ujście Skarlanki do Drwęcy znajduje się w widłach 2 szlaków kolejowych, wiodących z Brodnicy przez Tamę do Działdowa i Iławy. Skarlanka przy ujściu jest rzeką uregulowaną, dość szeroką, o słabym prądzie. Gdy wpływamy na nią z Drwęcy, płyniemy najpierw pod mostem kolejowym i zaraz za nim pod drogowym na szosie Toruń – Olsztyn (Brodnica – Nowe Miasto Lubawskie). Za mostem drogowym, po lewej stronie pod lasem, dogodne miejsce do wodowania dla rozpoczynających wędrówkę z Tamy Brodzkiej (st. PKP i przyst. PKS w odległości ok. 800 m).
Z tego miejsca rozpoczyna się właściwa trasa spływu. Po ok. 400 m od szosy wpływamy na jez. Bachotek. Po prawej, wsch. stronie widoczne pomosty ośrodka wypoczynkowo-szkoleniowego Uniwersytetu Toruńskiego. Płyniemy wzdłuż brzegu wsch., bardziej urozmaiconego, z wysokimi, częściowo niezalesionymi zboczami, przy których ciągnie się pas trzcin z kilkoma wąskimi przerwami. Dogodne miejsce do biwakowania znajduje się na malowniczej, zalesionej wyspie, ze śladami wczesnośredniowiecznego grodziska. Wyspa położona jest w środkowej części akwenu, a po wsch. stronie w jezioro wcina się półwysep, nadający się również do dłuższego pobytu (2,6 km). Płynąc dalej, pozostawiamy po prawej kąpielisko ośrodka wypoczynkowego kopalni Mysłowice, mijamy nieduży ośrodek zakładów „Polmo” i za półwyspem docieramy do Stanicy Wodnej PTTK w Bachotku (4,1 km). Z tego miejsca można również rozpocząć wędrówkę, a także w razie potrzeby wypożyczyć kajaki.
Od Stanicy kierujemy się na skos w prawo, w stronę zach. brzegu jeziora, mając po prawej płaty rdestnic, osoki i grążeli (chron.) występujące w płytkiej, zarastającej części. Docieramy do ujścia Skarlanki, a po kilkuset metrach do niskiego mostu (5,1 km), zwanego przez J. Krippendorfa mostkiem Jadwigi, za którym rozciąga się obszar Brodnickiego Parku Krajobrazowego. Przy moście, po lewej stronie pomnik ku czci pomordowanych w okresie hitlerowskiej okupacji. Płyniemy dalej malowniczą Skarlanką pod ledwo zaznaczający się prąd. Po lewej stronie bór sosnowy, po prawej rozległe, niedostępne łąki i zarośla objęte ochroną jako rez. torfowiskowo – leśny „Bachotek”. Na tym odcinku spływu spotyka się wiele roślin chronionych, jak np.: grzybienie białe i grążele żółte; jest rzeczą oczywistą, że nie wolno ich zrywać. Jest tu również strzałka wodna i włosiennicznik krążkolistny. Długość Skarlanki pomiędzy jeziorami Bachotek i Strażym wynosi nieco ponad 2,0 km. Poza rejonem mostu, miejsca do zatrzymania znajdują się jedynie po lewej stronie rzeki; są nieliczne i trudno dostępne.
Na jez. Strażym wpływamy w połowie jego długości, po minięciu z prawej małej wysepki (7, l km). W części pd. – wsch. jeziora znajduje się obszerne miejsce biwakowe, zajmowane często przez obozy harcerskie. Obok niego znaleźć można ujście bardzo wąskiego i płytkiego kanału, wiodącego do malowniczego jez. Skrzynka.
Zasadniczy szlak prowadzi jednak w kierunku pn. – zach., wzdłuż lewego brzegu. Po prawej stronie, na wysokim, odkrytym brzegu widoczny ośrodek wypoczynkowy „Towimoru” Toruń. Po lewej wspomniana przy opisie trasy 1, binduga; do niedawna było tam pole namiotowe. Naprzeciw niej ujście Skarlanki, przy nim tartak i wylęgarnia ryb, a dalej w siedzibie Gospodarstwa Rybackiego Zarząd Brodnickiego Parku Krajobrazowego. W sąsiedztwie ujścia, pomiędzy szosą i brzegiem jeziora, ładnie zagospodarowane pole biwakowe (7,8 km). Płyniemy dalej wzdłuż zach. brzegu jeziora, pozostawiając z lewej zarastającą zatokę i kierujemy się do krótkiego, lecz bardzo malowniczego kanału, łączącego jez. Strażym z jez. Zbiczno. Przepływamy pod mostem na szosie Zbiczno – Pokrzydowo (8,3 km) i po chwili, wzdłuż przybrzeżnego tataraku, dopływamy do pierwszych obiektów ośrodka wypoczynkowego PT „Heliotur” w Toruniu, który zlokalizowany został na wyniesieniu pomiędzy jeziorami: Zbiczno i Kochanka. Jest to ośrodek ogólnodostępny z domkami turystycznymi, polem namiotowym, restauracją i wypożyczalnią sprzętu wodnego.
Od ośrodka płyniemy na zach., mając przed sobą niezalesione, wysokie zbocza z pojedynczymi zabudowaniami, należącymi do wsi Zbiczno, a następnie w kierunku pn., gdzie znajduje się mała wysepka. Na wysokości wyspy, po prawej stronie ośrodek wypoczynkowy Kombinatu Budowlanego w Toruniu. Dalej, nad pn. brzegiem jeziora pole biwakowe, a obok niego dość wąski, ale bardzo malowniczy kanał, prowadzący z Jez. Cichego (11,3 km). Płyniemy nim pod mostem na szosie Brodnica -Ciche i po ok. 400 m docieramy do małego jez. Tomaszek, zwanego też Karasiem. Ujścia w kierunku Jez. Cichego szukamy na zach. brzegu, przedzierając się przez szuwary złożone z trzciny, pałki wąskolistnej i turzyc.
Ponad kilometrowy odcinek kanału prowadzi częściowo przez łąki, a częściowo wśród kęp olsu; zdarza się, że przy wysokich stanach wody tworzą się obszerne rozlewiska, umożliwiające pływanie pomiędzy drzewami, poza korytem kanału. Na Jez. Ciche wpływamy początkowo wąską zatoką, aby po kilkuset metrach osiągnąć główny akwen tego jednego z najpiękniejszych jezior. Na wąskiej przestrzeni pomiędzy brzegiem i wysokim, zalesionym zboczem możliwość krótkich postoi, lecz najdogodniejsze miejsca biwakowe znajdują się w sąsiedztwie pn. krańca jeziora. Płynąc w ich kierunku, mijamy wyspę zw. Kępą (15,3 km). Brzegi jeziora są wysokie, strome i porośnięte bujnym lasem. W miejscu, gdzie jezioro zwęża się, brzegi stają się łagodniejsze, stwarzając dobre warunki do biwakowania. Przybrzeżne polany znajdują się po obu stronach jeziora (16,2 km). Gdy kończymy spływ, lepiej zatrzymać się na brzegu wsch., skąd ok. 2 km do wsi Ciche.

 

źródło: „Brodnicki Park Krajobrazowy”, Stefan Iwicki, Andrzej Zielski, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1990

 


jez. Strażym – jez. Kurzyny – jez. Robotno – jez. Wielkie Partęczyny – jez. Ląkorz, 13,3 km

 

Szlak prowadzi wsch. odgałęzieniem kompleksu jezior, przez które przepływa Skarlanka; bardzo malowniczy, na odcinku zarastającego jez. Kurzyny dość uciążliwy.
Jez. Strażym pełni na Pojezierzu Brodnickim funkcję jeziora „rozrządowego”, gdyż można z niego płynąć w 3 kierunkach: w kierunku pd. – na jez. Bachotek i Drwęcę, w kierunku pn. – zach. – na jeziora: Zbiczno i Ciche oraz w kierunku pn. – na jeziora Wielkie Partęczyny i Łąkorz. Płynąc na pn., napotykamy największą i praktycznie jedyną przeszkodę na opisywanych szlakach wodnych, jaką stanowi jaz wys. 6 m w miejscowości Grzmięca, w pobliżu ujścia Skarlanki do jez. Strażym. Gdy rozpoczynamy wycieczkę z Grzmięcej, możemy od razu wodować kajaki powyżej jazu, kilkadziesiąt metrów od mostu na szosie Zbiczno -Pokrzydowo. Gdy płyniemy z sąsiednich jezior, musimy kajaki przenieść zach. brzegiem Skarlanki. Skarlanka powyżej podpiętrzenia jest szeroka i głęboka, a jej brzegi porastają okazałe drzewa.
Po ok. 600 m na pn. od jazu, po wsch. stronie znajduje się kanał, którym po ok. 0,5 km można dotrzeć do położonego wśród wysokich wzgórz jez. Strzemiuszczek.
Płynąc dalej Skarlanką, skręcamy po chwili w kierunku zach. i docieramy do betonowego mostu. Przed mostem przepływamy pod nisko pochyloną nad wodą brzozą. Dalej płyniemy wśród mokradeł i w odległości ok. l km od mostu wpływamy na jez. Kurzyny, które składa się z 4 rozlewisk połączonych przewężeniami. Jest ono bardzo płytkie i silnie zamulone, z gęstymi wodorostami, wśród których występuje wspomniana wcześniej roślina owadożerna – pływacz pospolity. Płynie się dość ciężko. Trudno jest też utrzymać właściwy kierunek, chociaż orientację ułatwiają ściany lasu (w strefie przylegającej do łąk z dużym udziałem olszy i brzozy), który w mniejszej lub większej odległości towarzyszy trasie spływu.
Pierwsze, dogodne do biwakowania miejsce znajduje się dopiero za trzecim rozlewiskiem, obok zniszczonej kładki dla pieszych (3,4 km). Za czwartym rozlewiskiem kończą się też łąki i las dochodzi do wody. Przepływamy pod mostem (4.3 km) i wpływamy na malownicze jez. Robotno, otoczone ze wszystkich stron borami sosnowymi. Nad nim kilka dogodnych miejsc do biwakowania, ale polany na zach. brzegu zajęte są zazwyczaj przez obozy harcerskie. Szlak prowadzi dokładnie na pn., bliżej wsch. brzegu. Obok obozowiska harcerskiego wypływamy z jeziora i kanałem przechodzącym w rozlewisko, kierujemy się w stronę jez. Dębno. Po lewej stronie rozlewiska samotne gospodarstwo. Skręcamy w prawo i łukiem wpływamy na pn. część jez. Dębno, otoczonego pięknym lasem, z dostępnymi brzegami.
Szlak przecina tylko pn. część jeziora. Płyniemy w kierunku pn. – wsch., mając brzeg po lewej stronie, a nad nim kolonię skromnych domków letniskowych. Po kilkuset metrach dopływamy do mostu na szosie Ciche – Tereszewo (6,6 km). Niedaleko stąd znajdują się 2 rezerwaty torfowiskowe -„Okonek” i „Stręszek”
Za mostem znajduje się największe jezioro Pojezierza Brodnickiego – Wielkie Partęczyny. Składa się ono z jakby 2 przesuniętych względem siebie akwenów, oddzielonych płaskim i podmokłym półwyspem. Wzdłuż prawie całego, wsch. brzegu ciągną się ośrodki wypoczynkowe. Oprócz obiektów zakładowych znajduje się tu również ogólnodostępny zespół domków turystycznych oraz pole namiotowe. W tej części jeziora położona jest też wyspa zw. „Wielką Syberią”, na której znajduje się rez. przyrody „Wyspa na Jeziorze Wielkie Partęczyny”. W rezerwacie występuje storczyk obuwik.
Szlak kajakowy prowadzi początkowo na pn., a po ominięciu z lewej półwyspu wcinającego się w jezioro skręca w lewo, by po wpłynięciu na akwen zach., ponownie skierować się na pn. Na zach. brzegu plaża i kąpielisko ośrodków zakładowych, a za nimi ujście kanału z jez. Małe Partęczyny (9,1 km). Kanał jest wąski i płytki, ale niedługi i po ok. 400 m możemy znaleźć się na tym uroczym i cichym, otoczonym wysokimi brzegami jeziorze, w którym występuje m.in. rogatek sztywny i jezierza morska. Po powrocie z jez. Małe Partęczyny kierujemy się dalej na pn., wzdłuż zach. brzegu jez. Wielkie Partęczyny i dopływamy do kanału łączącego go z jez. Łąkorz (10,4 m). W odległości ok. l km od tego miejsca, do pn. – wsch. części akwenu wpływa Skarlanka, odwadniająca położone poza Parkiem Jez. Skarlińskie.
Kanał, którym płyniemy do jez. Łąkorz jest bardzo malowniczy, chociaż spotyka się na nim przeszkody w postaci zwalonych drzew i kładki. Po przepłynięciu ok. l km jesteśmy na jez. Ląkorz. Z lewej strony widoczne wysokie, zalesione wzgórze czołowo-morenowe, a w jego sąsiedztwie skromny, zakładowy ośrodek campingowy oraz leśniczówka Grabiny. Pozostałe brzegi są w większości niezalesione. Naprzeciw wylotu kanału, po drugiej stronie wieś Łąkorek, w której znajduje się przyst. PKS i sklep. Spływ możemy zakończyć na zach. brzegu, w ujściowym odcinku rzeczki, odwadniającej Jez. Głowińskie i jez. Osetno, przy szosie Łąkorz – Brodnica (13,3 km).

 

źródło: „Brodnicki Park Krajobrazowy”, Stefan Iwicki, Andrzej Zielski, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1990

 


Łąkorek – Kolonia Olszak – Wronka – leśniczówka Rosochy – Ładnówko, zn. żółte, niebieskie, bez znaków, 10,5 km

 

Szlak wiedzie wokół Jez. Glowińskiego przez bogato urzeźbione tereny i duży
kompleks leśny w części pd. Na trasie rezerwat przyrody „Mieliwo”.
Od przyst. PKS w Ląkorku idziemy za zn. żółtymi w kierunku wsi Osetno. Prowadzą one drogą brukowo-tłuczniową wśród pofalowanych pól. Stąd piękne widoki, szczególnie w kierunku pd., gdzie wznosi się kilka pagórków czołowo-morenowych. Przy drodze: klony, grusze, wierzba krucha, głóg i róża polna. Schodzimy w głęboką dolinę, którą płynie wąski strumień odwadniający jez. Osetno. Następnie wchodzimy pod górę i w odległości ok. 1,2 km od szosy Brodnica – Łąkorz skręcamy w lewo za niewielkim sosnowo-brzozowym laskiem. Przy lasku tablica informacyjna „Brodnicki Park Krajobrazowy”.
Opuszczamy szlak żółty i idziemy nieoznakowaną polną drogą w kierunku Kolonii Olszak. Po lewej stronie w oddali piękne widoki na Jez. Głowińskie. Przechodzimy obok sklepu spożywczego i po ok. 1,8 km od zejścia z drogi Łąkorek – Osetno, dochodzimy do małego strumyka. Po prawej, w odległości ok. 100 m, wspaniałe świerki, szczególnie rozrośnięte w sąsiedztwie strumienia; mimo, że wyglądają na starsze, są to okazy ok. 100-letnie.
Przechodzimy przez mostek i idziemy prosto. Po lewej poręba, dalej las mieszany z udziałem świerka. W podszycie bez czarny, koralowy oraz jarzębina. Rośnie też paproć orlica pospolita i dużo malin. Gdy las się kończy, przy dróżce odchodzącej w lewo, widać wielkie mrowisko, natomiast po obu stronach drogi piękne klony, jawory, jesiony. Docieramy do drogi żwirowo-gliniastej wiodącej z Ostrowitego, którą biegną szlaki: żółty i niebieski (4,8 km). Idziemy w lewo za znakami tych szlaków. Po prawej stronie mijamy głębokie obniżenie, za którym wznosi się okazały pagór moreny czołowej, a za laskiem po lewej stronie można podziwiać piękny krajobraz na granicy lasu i pól. Przy drodze i w lesie duże skupisko głazów narzutowych, prawdopodobnie zebranych z pól.
Po ok. 100 m docieramy do drogi odchodzącej w prawo. Drogą tą, której towarzyszą okazale klony, możemy dojść do malowniczego, odległego o 300 m jez. Płociczno. Nad nim duży okaz topoli oraz olsza czarna i szara, topole, osiki, grochodrzew.
Szlaki prowadzą dalej prosto. Z lewej widać zatokę Jez. Głowińskiego. Przy drodze krzewy trzmieliny zwyczajnej, a dalej szakłaku. Nad jeziorem wysoka skarpa, porośnięta młodym lasem modrzewiowo – grabowo – klonowym. Brzeg trudno dostępny. Po prawej stronie sosna z udziałem brzozy, a w niższym piętrze również dębu, osiki i klonu. Po wyjściu z lasu mijamy po lewej duży budynek letniskowy, kryty czerwonym eternitem. Za nim rozwidlenie szlaków (5,4 km): żółty prowadzi w prawo, w stronę Góral, a niebieski w lewo, w stronę leśniczówki Rosochy nad jez. Mieliwo.
Idziemy w lewo za zn. niebieskimi. Przechodzimy przez dolinę z niewielkim strumykiem i na wzniesieniu mijamy po lewej zagrodę rolniczą, a za nią piaszczyste, ubogie pole uprawne. Po prawej zaczyna się las, który dalej towarzyszy nam z obu stron – jest to drągowina sosnowa wzbogacona przydrożnymi grabami. Na wzniesieniu szlak skręca w prawo, w ścieżkę prowadzącą przez wysokopienny las sosnowo-bukowy. Chcąc dojść do pobliskiego Jez. Głowińskiego, możemy iść dalej drogą i po kilkudziesięciu metrach, na rozwidleniu dróg, z charakterystycznym kamiennym słupem informującym o numeracji oddziałów leśnych, skręcamy w lewo, by po ok. 250 m osiągnąć jezioro. Przy brzegu mała polana, z pozostałościami betonowych stopni i niewielka przerwa w pasie trzcin. Nad brzegiem rośnie olsza czarna i szara, a dalej starodrzew bukowy z domieszką dębów.
Idąc szlakiem niebieskim wiodącym ścieżką, a następnie drogą, po ok. 100 m dochodzimy do rozwidlenia, przy którym rośnie duży dąb, a obok niego czerwona tablica informacyjna – Rez. leśny „Mieliwo”. Utworzono go w celu zachowania fragmentu lasu mieszanego z udziałem buka na granicy jego wsch. zasięgu. Rosną tu wspaniałe okazy drzew.
Obwód 200-letnich sosen sięga do 3 m. Wzdłuż rezerwatu wiedzie droga od chodząca od rozwidlenia w prawo, w kierunku pd. My idziemy za zn. niebieskimi w lewo, mijając z prawej strony głębokie obniżenie, stanowiące niegdyś przedłużenie zatoki jez. Mieliwo. Przy wyjściu z lasu mijamy 2 okazałe dęby i głęboki jar. Przechodzimy obok leśniczówki Rosochy i drogą tłuczniową, wśród młodników, schodzimy do bezleśnego obniżenia. Za obniżeniem szlak skręca w prawo (7,2 km), dróżką wiodącą skrajem sosnowego lasu a następnie wzdłuż wsch. brzegu jez. Mieliwo.
Opuszczamy szlak niebieski i idziemy dalej prosto pod górę tłuczniową drogą, która za zboczem przechodzi w gruntową. Prowadzi ona przez las sosnowo-bukowy z udziałem grabu i klonu. Za niewielką porębą po lewej stronie okazy świerków i modrzewi. Po przejściu ok. l km od opuszczenia szlaku niebieskiego, droga opada i po lewej stronie widzimy wąską i długą zatokę Jez. Głowińskiego. Dno jeziora jest piaszczyste, ale brak miejsca na plażę.
Na skrzyżowaniu dróg znajduje się kamień drogowskazowy ze śladami dawnych napisów: Górale, Jabłonowo i Rosochy. Idziemy na wprost, mijając z prawej strony duże obniżenie z okazałym dębem. Za kolejnym obniżeniem dochodzimy do rozwidlenia dróg i kierujemy się w prawo. Do Ładnówka mamy ok. 1,5 km. Po 500 m przechodzimy na krótkim odcinku przez drągowinę, dalej po prawej stronie mijamy młodnik dębowy i ponownie wkraczamy do lasu wysokopiennego. Chcąc dojść do przyst. PKS w Ładnówku, można przy kolejnym rozwidleniu dróg iść drogą w lewo przez las do szosy i następnie ok. 400 m szosą w prawo, lub też drogą w prawo i po wyjściu z lasu dróżką polną do widocznych przy szosie zabudowań (10,5 km).

źródło: „Brodnicki Park Krajobrazowy”, Stefan Iwicki, Andrzej Zielski, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1990

 

 

Instagram YouTube Google+